طنز

ليکوال:محمدجان حسني

دښځو چارو وزارت کې مې جمعه ګل کاکا وليد چې سر يې ببر شوې وو ،سترګې يې سرې وې اوغونج مخ او او تندى يې نيولې وو او دژمي سړې هوا د لاسه يې ځان په يو څادر کې راټول کړى وو او ګومان کوم چې دننوتلو تکل يې درلود.
زه خو ډېر حيران شوم اود ځان سره مې وويل چې داد خداى بنده دلته څه کوي پدې حال چې دى دلته ولاړ دى په همدغه حالت خو ښځې دلته راځي اود خپل مېړنو اونورو څخه شکايت کوي نو بيا هغه دلته!؟
 نيږدې ورغلم او د سلام علېک نه وروسته مې ترې وپوښتل چې دلته څه کوي هغې خوارکي چې وضع يې ډېره خرابه وه په غلي اواز يې وويل:
مجبوري ده څه به وکړم خداى راوستې ده.
 او همدا وه چې په خپلې غمجنې او دردونکې کيسې يې راته پيل وکړ او ويل يې چې پلانۍ ورځ مې مېرمنې ووهلم،پلانۍ ورځ يې له کوره وشړلم،هغه ورځ يې را باندې ظلم وکړ، دغه ورځ يې بېخونده کړم او ...
ملا صېب اوڅو تنه سپين ږيري مې ورپسې راوستي وو هغوي ورته نصيحت وکړ اوملا صېب خو ورته ويل  چې که مړه شوې او خاوند دې درنه راضي نه وو نو دوزخ ته به لاړه شې.خو افسوس چې په يوه غوږ يې واورېدل او په بل يې بېرته وويستل نو بيا مې وويل چې اوس څه وکړم او چېرته لاړ شم.ښځې خو خپل وزارت ته ځي او عرېضه کوي نو زه کوم وزارت ته لاړ شم او څه وکړم بس د خداى په امېد دلته راغلم که چېرته مې دا لويه ستونزه دلته حل شي او دوى را سره کومک وکړي.
د غريب دغه خبرو مې زړه را مات کړ او خداى شته چې ډېر پرې خواشينى شوم د ځان سره مې وويل که زه ولسمشر شوم او واک مې تر لاسه کړ نو دغسې سړو ته به ارومرو يو وزارت جوړوړم هسې هم دلته د وزارت جوړول رواج ګرځېدلې هيڅ پروا نلري خو يوې خبرې ته مې پام وي چې وزير به يې يو پخوانې قومندان ټاکم ځکه دا هم يو رواج اوعنعنه شوې ده.

دا هر څه ولې؟

ليکوال:محمدجان"حسني"

هرې خوا كې وژل كيږولاوسلې دي

نن سبا مو په وطن کې جنګ جګړې دي

ټول بيكوره شو له ژونده يو بيزاره

هيلې مو شوې خاورې مړې زمونږ ډيوې دي

نښه كړي يو ټانكونو اوتوپونو

اور شعلې موپه كورونو را خپرې دي

نه مو دوست شته نه مو پاتې كوم خواخوږی

پل په پل بيا راروانې تورې شپې دي

شهيدان چې يي پلرونه شول جهاد کې

نن د هغو يتيمانو سترګې سرې دي

خدايه ولې دې دا حال پر مونږ راوستې

چې اوچتې مو د ځوان زاړه نعرې دي

پسرلی هم رانه په تيښته كې دې خدايه

نو باغچې ددې ګلبڼ مو بيا سپېرې دي

"حسني" ودان وطن له ربه غواړم

تل لاس په دعا يم دغه مې جملې دي

خطا

چې له کومې ستا په زلفو کې راگیر شوم

له هغې نه را په دې خوا هوا گیر شوم

په اول کې ښه خوشحاله او خندان وم

زه چې کله ستا په مینه کې اسیر شوم

دغه مینه راته هر څه نه وه تیره

بس همدا به مې ویل چې زه امیر شوم

ښکلو سره مینه ځان دوکه کول وي

نو همدا وه چې دوکه په خپل ضمیر شوم

قسمته ولې دی لوبه راسره وکړه

زه دې خپل ځان ته حیران کړم او فقیر شوم

له ازله داسی نه وم چی دا اوس یم

خپل نصیب می راته اور شو او زهیر شوم

بیابه نکرم په توبو می دی توبه وی

نورنو پوه شومه خاوند زه د تدبیر شوم

د یار حسن

لیکوال:محمد جان "حسنی"

ته مې ولیدې په تا باندې مين شوم
گلې ستا دمخ رڼا باندې مین شوم
 نازونه او کرشمې چې تا کولې
گرانې ستا هره ادا باندې مین شوم
په سرو شنډو به موسکئ شوې غلې غلې
ستا دسروشونډو موسکا باندې مین شوم
سترگو لاندې چې دې ماته راکتلې
غلچکو سترگو په غلا باندې مین شوم
او که لنډ يې درته ووایم جانانه
خدای درکړې دې ښکلا باندی مین شوم

هايكو

ليکوال:محمدجان حسني

پاڅه ويښ شه اي زما دسترګو توره

سترګې وغړوه حال دپښتون ګوره

دهشتګر نوم يې پرې ايښې ظالمانو

خلاص به نشي ترې هر يو ښايي تر ګوره

قتل عام په پښتنو باندې رواندې

څوک يې خاورو نه کړل لاندې څوک بې کوره

دوى بې وزله خلک وژني عالمان هم

مکتبونه يې را وران کړل ښه په زوره

نور نو يو شه اي دلراوبر پښتونه

تل دې لوړ غواړمه زما دزړه ټکوره

دزمرو وطن

ليکوال:محمدجان (حسني)

 دغه هسک غرونه چې  وينې دزمرو وطن دې

دا ډګر داتلانو ، پښتنو وطن دې

دې کې خاورې هيرې شوي دانګليس هډوکي

دا بې شک دحماسو او پرګنو وطن دې

تورې شرنګ يې روس په ګونډوکړي دې بېتاب دې

پوهېدلي دي چې دا دزمريالو وطن دې

هرې مور يې داحمد په څېر بچى روزلې

په پښتو د مينانو اوشملو وطن دې

هر افغان په وينو دا آزاد دې ساتل شوې

دې کې تانده هره لښته،او وږمو وطن دې

په سرو شونډو دې دا ښکلې شانته خال زما خوښيږي